Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017
Ρεπανίδι Εκτύπωση

Το χωριό πρωτοαναφέρεται με το σημερινό του όνομα το 1285 σε μοναστηριακά έγγραφα. Οι παλιές αναφορές ως Ρεπανίδιον ή Ραπανίδι επαναλαμβάνονται από το 13ο ως το 16ο αιώνα και τις ξαναβρίσκουμε στα κοινοτικά έγγραφα του 19ου αιώνα με τις μορφές: Ρεπανίδιον, Ραπανίδι, Ροπανίδι, Ρεπανήδι ή Ρεπανίδη. Συνεπώς, η ονομασία του χωριού προήλθε μάλλον από το αγριόχορτο ραπανίδα ή ρεπανίδα, δηλαδή πρόκειται για φυτωνύμιο.Οι πρώτοι κάτοικοι του Ρεπανιδίου ήρθαν από την Ηφαιστία, η οποία γύρω στον ΙΒ’ αιώνα είχε αρχίσει να εγκαταλείπεται από τους κατοίκους της.

Από το Ρεπανίδι καταγόταν ο νεομάρτυρας Αθανάσιος, τον οποίο συνέλαβαν οι Τούρκοι το 1846 και τον οδήγησαν στην Κωνσταντινούπολη με ένα πλοίο. Όμως, ο μάρτυρας έμελλε να μη φτάσει ποτέ στην Πόλη, διότι κατά τη διάρκεια της διαδρομής και ενώ έπλεαν στον Ελλήσποντο, οι δεσμοφύλακες τον έριξαν αλυσοδεμένο στη θάλασσα και τον έπνιξαν, γνωρίζοντας πιθανότατα ότι θα αθωωνόταν στο ανώτερο δικαστήριο, αφού δεν είχε διαπράξει κανένα αδίκημα.

Η σπουδαιότητα της περιοχής του Ρεπανιδίου μνημονεύεται από αρχαιοτάτων χρόνων, αφού στην γειτονική θέση αγιόχωμα εξορυσσόταν η περίφημη «Λημνία Γη».

Κότσινας
Η ονομασία προήλθε από το ερυθρό χρώμα που έχει το έδαφος της περιοχής και ιδιαιτέρως η περίφημη Λημνία γη, η οποία εξορυσσόταν από το γειτονικό λόφο Δεσπότης, το Μόσυχλο των αρχαίων, κοντά στο εξωκλήσι του Σωτήρος. Το 1981 καταγράφηκε ως ξεχωριστός οικισμός της κοινότητας Ρεπανιδίου με το όνομα Κότσινας.

Κατά τον Μεσαίωνα αποτέλεσε σπουδαίο λιμάνι. Αρχικά ήταν επίνειο της Ηφαιστίας, ενώ αργότερα, το 1361, απέκτησε επιβλητικό Κάστρο. Στο λόφο του Κότσινου, μέσα στο κάστρο είναι χτισμένος ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής πάνω από ένα υπόγειο πηγάδι ,"αγίασμα", στο οποίο κατεβαίνει κανείς με 64 σκαλοπάτια (παλιότερα με 57 ή 51) φθάνοντας σχεδόν στο επίπεδο της θάλασσας. Προφανώς, όταν φτιάχτηκε ο τεχνητός γήλοφος του κάστρου, είχε προβλεφθεί η υπόγεια στοά, ώστε να μη χαθεί το απαραίτητο στις πολιορκίες νερό. Το αγίασμα πήρε τη σημερινή του μορφή το 1918, ενώ ο σημερινός ναός κτίστηκε το 1954, με συνεισφορά ομογενών της Αμερικής και της Αυστραλίας. Από το βυζαντινό παρελθόν του διασώζεται μόνο ένα επιστύλιο.

Το 1478 ο Κότσινος πέρασε στην ιστορία όταν πολιορκήθηκε από το Σουλεϊμάν πασά. Σύμφωνα με ένα θρύλο, που διαδόθηκε στη Δύση κυρίως από ένα ποίημα του 1669 του Ιησουίτη Dondini, το κάστρο σώθηκε την τελευταία στιγμή χάρη στο θάρρος της Μαρούλας, η οποία, όταν ο πατέρας της σκοτώθηκε, άδραξε το σπαθί του και όρμισε εμψυχώνοντας τους αμυνόμενους μαχητές που έλυσαν την πολιορκία. Αν και σήμερα είναι αμφίβολο κατά πόσο το γεγονός συνέβη σε πολιορκία του Κότσινου ή του Παλαιόκαστρου (Μύρινας) και εάν η Μαρούλα ήταν η κόρη ή η σύζυγος του σκοτωμένου μαχητή Γεώργιου Μακρή, το επεισόδιο αυτό υμνήθηκε τόσο από Ιταλούς συγγραφείς, όπως οι: Sabelico, Coelius, Calcagnini, Fulgosius, Vianoli όσο κι από Έλληνες λογοτέχνες, όπως οι: Κωστής Παλαμάς, Αριστομένης Προβελέγγιος, Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, Αντώνης Σουπιός. Ένα μπρούτζινο άγαλμα της Μαρούλας, που στήθηκε το 1969 από το Διδασκαλικό Σύλλογο Λήμνου, υπενθυμίζει στον επισκέπτη το ηρωικό εκείνο επεισόδιο.

Στην περιοχή του Κότσινα υπάρχει μεγάλη παράδοση αγγειοπλαστικής από τα μεσαιωνικά χρόνια, ίσως και παλαιότερα.

Άγιος Υπάτιος
Ο Άγιος Υπάτιος ή Ανυπάτης βρίσκεται Κοντά στο Ρεπανίδι. Κατά την ύστερη τουρκοκρατία (1650-1912) ο Ανυπάτης παρουσίαζε αξιόλογη κίνηση. Πιθανότατα εκεί κοντά βρισκόταν αρχικά το Ρεπανίδι.


communitycentreslogo_rgb.jpg
koinpantfarm.png
banner_taksidevontas_sti_limno.jpg
banner_kanonismoi.jpg
a_webbaner.gif
bannerkifi5.png
bikesharing.jpg
polioxni2.jpg
civilprot2.jpg
banner_kep.png